14 Ocak 2010 Perşembe

yolun sonuna doğru

ilk kez "ölüm" korkutucu geldi kulağıma.düşünürken bile sanki bi el gırtlağımı sıkıyo bi el kalbimi. keşke hiç ölmesek,sevdiklerimizle beraber yaşasak sonsuza dek.keşke hiç o uçurumun ucuna gelmesek ve bu nefesimi kesen duyguyu hissetmesek.tanrı ya isyan ediyorum bazen içten içe ve her defasında eminim bana yukardan gülümseyip "daha çok küçücüksün,anlayamazsın." diyodur.
her biri bir parçam olan o insanları kaybetmek istemiyorum asla!

Hiç yorum yok:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...