7 Mart 2010 Pazar

new york,I love u





çok sevdim ya ben bu filmi. istediğim gibi renkli,farklı hayatları konu alıyo ve en önemlisi kişinin kendiyle iç konuşması. filmlerde en beğendiğim bölüm bu. her zaman bi olay vardır kişi önce kötü yönü hakkında bir şey söyler ardından iyi yönü sürekli kendiyle çatışır durur,inkar eder sürekli olanı ama sonunda n kadar inkar ederse etsin aslında istediği olan pozitif sonuç olur ve sonuç hoş bir sonla pekiştirilip verilir. işte bunu seviyorum :)

ayrıca filmde Uğur Yücel'in kısacık da olsa rolü pek bir çatışmalıydı.sürekli gülmek ve ciddi olmak arasında o ilginç çizgide gidip geldi sanki çift kişilikli gibiydi. ama rolünün hakkını verdi onuda bu sayede tebrik ederek yazımı bitiriyorum :)

Hiç yorum yok:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...