23 Mayıs 2010 Pazar

ben küçükken bulutlar pamuktandı




ben küçükken bulutların pamuktan olduğunu veya beni taşıyabilecek kadar güçlü olduklarını sanardım.küçükken çevremi kendi hayal gücüme dayanarak tanımlardım,ben onun tanımının ne olmasını istersem o olurdu.şimdiyse ne kadar farklı tanımlar ne kadar da uzak hayal dünyama.

en büyük hayallerimden biri de bir bulut üzerinde dünyayı gezmekti.gökyüzünde olmak ya da gökyüzünü izlemek çok iyi hissettirirdi beni. şimdiyse bulutlar ya pek çabuk dağılıyor ya da griler.





küçüklüğümü özlüyorum! kendi hayal dünyamı,kendi tanımlarımı ve en büyük sorumluluğum olan sokak hayvanlarını.

sabah erkenden kalkardım ananemle kahvaltı yapardım ardından yolun karşısındaki büfeye sulugöz almaya giderdim ananemde balkondan bana bakardı. sonra ananemle vakit geçirirdim öğle yemeğimi yedikten sonra arka bahçeye giderdim kedilerimle oynar onlara sütlü ekmek götürürdüm sonrada yeşil fosforlı ipimle atlardım.susayınca ananeme seslenirdim o da balkondan o siyah bez torbayla su uzatırdı bana.bazende çamurdan pastalar yapardım orda burda zıplarken tişörtümü yırtar çamura bulanırdım.her akşam dedem bana çekmecesinden o sevdiğim çikolatayı çıkarır verirdi.çikolatamı yerken bi yandan da taso oynardık.
ben bu huzurlu hayatımı,küçüklüğümü geri istiyorum!
göz yaşlarım sadece yara bere içinde olan dizlerim için dökülsün istiyorum.

3 yorum:

Hasan Şeker dedi ki...

Başlığın bende bi tebessüm yaratıyo canım. Böyle benim kendi hayallerim geliyo aklıma. Peter Pan gibi uçacağımı sanıp kafamı patlatmamı falan. Tebessümlerim uzuyo daha da :)

hanibanifani kombinasyonu gibi :)

banu bilgi dedi ki...

ehehe.hanibanifani de ilaçların yan etkisiydi ama yinede çok güldük :)

Mia Wallace dedi ki...

çok güzel bir yazı.. Çocukluğun ne kadar güzel geçmiş. Eskilere gittim bak yine

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...