15 Ağustos 2010 Pazar

çocukluk trajedisi!

bisiklete binmekten nefret ederim hatta korkarım bildiğin.yıllardır bisiklete binmem çünkü altında bir çocukluk travması var.taa eski zamanlarda bayılırdım bisiklete baya da güzel binerdim hatta benden büyüklerin bisikletlerine bile binerdim taa ki o güne kadar!(dı dı dı dı)

işte benim tarjikomik hikayem :)

yine yaz tatili rutinlerinden biriydi ben neşe kelebeği bir artislikler bir şaklabanlıklar öğle sıcağında bisiklete biniyorum annemden gizli.(çocuk aklı) neyse işte ben sitenin sonlarına kadar gidiyorum vızır vızır en son o köşeyi döndüğümde duran araba bir anda hareket etti. o üstüme geliyor ben onun üstüne gidiyorum.freni sıksamda nafile güüüm!. ben arabaya burundan çarptım ve o hızla arabanın kaportasına 2 seksen uzanmışım.bacaklarım camda bildiğin hayat maximumda pozu :D . şansa cam kırılmadı arabaya da bir şey olmadı(oha sana bir şey olmamış ya kendini düşün falan diyebilirsiniz ama annemlerde gizli bindim mazallah adam öde falan dese bittim). ben turp gibiyim tabi sadece bir an şok geçirip o an neler olduğunu idrak edemedim.sonra bir anda çığlıklar falan baktım biri beni kucakladı indirdi yere.sonra ben gözümü açıp hiçbir şey olmamış gibi kalkınca herkes derin bir nefes aldı.bende o günden sonra bir daha bisiklete binmedim.annemlere de " ya sıkıldım ben bisiklete binmekten zaten site araba dolu herkes biniyor bincek yer kalmıyor" falan diye geçiştirdim(havamdan da ödün vermiyorum yani).
sonra paten maceram başladı neyseki onda baya iyiydim sitenin çocuklarıyla yarışırdım baya iyi kayardım o zamanlar şimdi bir denesem nolur bilmem :)
her neyse işte o gün bugündür bisiklet dendimi içim bir fena olur,ödüm patlar. birkaç yl öncesine kadar ada!da bisiklete binelim tekliflerini hep "kene var ya deli misiniz adaya mı gidilir" diyerek püskürttüm.şimdi ya 3 tekerlikle bisiklete binebilirim ya da şu çok kişili olanlar varya hah onlara binebilir.başka türlü hiç cesaretim yok malesef.
çok yaramaz bir çocuk oldğum için dizimde maziden kalma yara izleri,kaşımda dikiş,belimde yara izleri falan anı olarak kaldı bana. :)

5 yorum:

MMTMN dedi ki...

ben de bisiklete binmeyi sevmem.
Çünkü bisiklette dönemem.
Dönmem gerektiğinde inerim,bisikleti çeviririm ve hiçbi'şey olmamış gibi devam ederim. =]

bu arada blogunu çok beğeniyorum,bu yazına yazdığım yorumumla bunu bildirim dedim. hehe.

banu bilgi dedi ki...

çok teşekkür ederim ayrıca bisiklette dönme sorunu zaten başlı başına işlenebilecek bir olay ya :D araba kullanırkende dönerken panikler miyim acaba diye hala düşünüyorum :)

MMTMN dedi ki...

aynen öyle. Keşke bir tuş olsa,bisikletler hemen dönse. Biz de bu stresi yaşamasak.

Bu arada senin blogunu kendi blogumdaki 'iyi bloglar' kısmına ekledim,benim arkadaşlarım felan da bakarlar diye,sakıncası yoktur umarım. =]]

banu bilgi dedi ki...

tabiki yok hatta teşekkür edeirm :)

Mia Wallace dedi ki...

Ya ne kadar tatlısın:) Bisiklerle ablamın öyle bir anısı var ama bizim deli korkmak yerine üstüne gitti. Her yaz adaya sırf bisiklet binmek için gidiyor.. Patene gelince evde duruyor tozlanmış bir şekilde. Korkuyorum yahu..

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...