7 Şubat 2011 Pazartesi

ruh burukuntumdan anılar

çift katlı otobüsün üst katında en önde oturmayı severim taksim dönüşünde.bir ayrı o ön koltukların yeri.15 dk erken bindiğim otobüsün en önündeyim.zaman öldürmek için kitap okumaya karar verdim "korkma ben varım". gökyüzünde bir şeyler oluyordu önemsemedim sonra farkettim durumu sanırım yüzbinlerce kuş vardı gökyüzünde bir sağa bir sola uçuyorlardı bazen şekiller oluşturdular.herkes hayretle izliyordu ben üstüme alındım bu tatilimin son taksim gezisinden dönüşte bana veda ediyorlardı.
bu sefer buruktu taksim'de içimde.
seninle gittiğimiz o yere gittik nereye bakarsam seninlebir anım vardı o köşede. kilise,burger,barcelona,sultanahmet,boylu boyunca istiklal... bir keresinde bana çok hoş bir yüzük almıştın.bir anda istiklalin ortasında diz çöküp yüzüğü bana uzatmıştın herkes gülümseyerek bakmıştı bize ben noluyo napıyosun diye afallamışken.
bir keresinde de tünelin ordaki uzun taşların üstüne oturuyorduk.biz öpüşürken genç bir çiftin farlarıyla aydınlanmıştık.pek utanıp gülümsemiştim onlar bize el sallamışlardı sende onlara gülümsemiştin.en güzel taksim anılarım senleydi.
otobüse bindiğimde bir an gözüm bir yere takılmıştı. daha biz yokken kıvılcımlarımız varken beni o otobüse bıraktığında ağlamıştım.bu kadar özel birinin hayatıma girmesi ne müthiş olurdu.sesli itiraf edemedim sana baktım gözlerini siliyordun.
işte dedim hayatımda yanından ayrılmak için sular seller gibi ağlayacağım o adam ve göz yaşlarımın hiç biri ziyan olmayacak ne mutlu yaşayacaklarıma.
kuşlar beni çılgınca uçuşup yolcularken bunlar geldi aklıma.gülümsedim.hüngür hüngür ağlayabilirdim dudağımı büzüp... bu ara garip bir duygusallık çöktü üstüme hani dokunsalar ağlarım derler ya işte öyle dokunsalar ağlarım...
pangaltının oralarda bir durakta durdu otobüs o sokağa baktım çocukken birçok kez gelmiştim diye düşünürken kuşlar bir kez daha göründü.şekiller yaptılar kuş oldular uçtular gülümsedim emin onlarda gülümsedi.insanlara baktım herkes gökyüzüne dikmişti gözünü kimse kuşların beni yolculadığını bilmiyordu.
ben gülümsedim onlar uçtular...

2 yorum:

Eylül Köksümer dedi ki...

dün o kuşları biz de gördük, beşiktaş'ta. o kadar çoklardı ki, bir sağa bir sola uçup daireler çiziyorlardı. bizim gibi hayran hayran bakan bir sürü insan daha vardı. meğer sana görkemli bir veda hazırlamışlar, bir sürü anıyı da önüne sererek. pek mutlu etti bu yazı beni canım peluşum, taksim'de, tünel'de daha pek çok güzel anınız olsun.

banu bilgi dedi ki...

teşekkür edeirm Eylülüm hepimiz böyle güzel dokunaklı hatırlayınca mutlu eden anıları olsun.ve hepimiz doğa olaylarını kendi üzerimize alınıp mutlu oluruz hep umarım

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...