15 Ağustos 2011 Pazartesi

kanatları olan bulut gibi



salıncaklar çocukluğumun büyük bir kısmını kaplardı.öyle çok severdim ki sallanmayı şimdi de seviyorum.hatta şimdi bile sallanıyorum kimselerin olmadığı parklarda.

tüm gücümle sallanırdım hıphızlu.gözlerimi bulutlara dikerdim.bulutların geçişini izlerdim. yavaşlayınca tekrar hızlanıp havalara uçardım.sallanmak özellikle de hızlı sallanmak özgür hissettirirdi beni.

en çekindiğim hayvan kuş iken yinede bir kuş olmak isterdim.yorulana kadar uçmak.

bugün yine boş bir parkta sallandım.gökyüzüne baktım,hayaller kurdum. artık çocukken gibi değil her şey. şimdi bir sürü tilki dolanıyor insanın kafasında.en huzurlu anda bile bir şeyleri düşünmek gerekiyor.
hayat yeterince zorken daha da zorlaştırmamak lazım.

Hiç yorum yok:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...