17 Eylül 2013 Salı

seni düşünmek ümitli şey






Bu aralar kendimi düşünemeyecek kadar onu düşünmekle meşgulüm. İnsan kendisini daha az düşününce daha az hasta edici geçiyor günler. Belki şuan onu bu kadar düşünmüyor olsaydım stres yüzünden mide bulantılarım olacaktı. Onu düşünmekle bu kadar meşgul olmam aslında benim için çok daha iyi. Onun durumuna endişelenmekten saçma sapan şeylere endişelenmiyorum mesela.
Afallamış bir halde ruh gibi geziniyorum. Elime yapışan telefonum umarım bana ciddi boyutlarda radyasyon vermiyordur.
Yapmam gereken onca şeye rağmen üstümde fazlasıyla bir rahatlık var. Sanırım önceliklerim değişti.
Gideni de arkada kalanı da yıpratan bu saçma vatani görev zorunluluğu beni günden güne eriterek iki boyuta düşürmeye kararlı. Uzun zaman sonra görüştüğüm insanlar bana asker yolu beklemek nasıl, sen nasılsın dediğinde kısa ve öz eriyorum diye cevap verip konuyu kestirip atıyorum.
Okulun başlamasını hiç bu kadar fazla istememiştim. Kendime meşgale lazım. Beni iyi hissettirmek için çaba gösteren o özel insanlarla bir aradayken her şey daha kolay olacak. Bu kış kolay geçecek.

Hiç yorum yok:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...