23 Mayıs 2014 Cuma



Onun n zaman bu fotoğrafını görsem içimden ağlamak geliyor. Genç bir anne nasıl çocuğuyla büyürse öyle hissettim Dino'yla. Vermek zorunda kaldığımızı öğrendiğimde o kadar çok ağladım ki annem lütfen onu İstanbul'a getir dedi. Sonra bir bakmışım herkes Dino'ya göre yaşar olmuş.
Bir anne nasıl çocuğunun fotoğraflarını paylaşmak isterse öyle paylaşmak istiyorum bende.
Dino biraz soğuk karakterli kolay kolay gardını düşürüp sevilmek için kucağa gelen bir kedi değil. Uzun yıllar sonra ilk kez geçen yaz kendiliğinden kucağıma geldiğinde sevinçten ağladım ve o gidene kadar kıpırdamadım. O bambaşka. Onun sevgisi, güzel kalbi ve desteği. Gerçekten kötü hissettiğimi anladığında o gün beni hiç yalnız bırakmaz. Gelip fazla samimi olmaz ama göz göze geleceğimiz bir yere oturup beni kontrol eder. En çok da ona kavuşacağım için seviniyorum galiba. Onun o anlatılmaz desteği, onun güneş doğmak üzereyken beni uyandırdığı sabahlar ve mırıltıları hepsi yaşaması beni sağlıklı hissettiren şeyler.

Bu sefer ayrılmamak üzere geliyorum fındık oğlum...

Hiç yorum yok:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...