22 Kasım 2014 Cumartesi

sıfırbir:onsekiz

Dünyanın tüm oksijenine ihtiyacım olduğu günlerdeyim. Sanki dakikalardır nefesimi tutuyormuşum da nefes almayı unutmuşum gibi. Koca bir kördüğümü kucağıma çöz diye bırakmışlar gibi afalladım. Üstelik çözmesi imkansız bir düğümdeyim. Ne ileri gidebiliyorum ne geri. Ne kaçıp gidecek zaman var ne de beni toparlanacak kadar uzun süre saklayacak yer. 
İnsan, derdini kendine sakladıkça içi çakıllarla dolmuş gibi hissediyor. Çirkin, huzursuz edici bir his. Stres kaldırmayan bir bünye için fazlasıyla stresle dolup taşıyorum bu aralar. 
Umudun, isteğin bittiği yerde ne başlar bilmiyorum ama yüksek sese maruz kaldıktan sonra yatağa yatınca kulaktaki rahatsız çınlama şuan hissettiğim. 
Belki de sorunlarının içinden çıkamayan bir ben değilimdir.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...