12 Ocak 2015 Pazartesi

Karmakarışıklardayım





Yapacak hiçbir işim olmamasına rağmen kimseye ayıracak vaktimin olmamasını anlamıyorum. Günler çok hızlı geçiyor hiçbir şeyden haberdar olamıyorum. Kendime yetememenin dışında hiç kimseye hiçbir şeye yetemiyorum. Bazen diyorum ki sanırım yaşam için savaşacak gücüm yok. Bu yarışa pek uygun değilim. Fazla duygusal ve narinim. Kırılganım. Her gözeneğimden adeta mutsuzluk, kafa karışıklığı, yalnızlık fışkırıyor.Kendimi kalabalıklar içinde yalnızlık klişesinin tam ortasında buluyorum. Yapmam gerekenleri yapmak için güç bulamıyorum. Doğrusu hiçbir şey yapmak için güç bulamıyorum. İzmir deki sosyal hayatımdan sonra İstanbul'daki asosyalliğime alışamıyorum. Yollar tarafından hırpalandığım için öbür yakadaki ulaşamadığım insanlara. uzaklığa, yalnızlığa alışamıyorum. Kendi evimde yataktan çıkmayı reddettiğim, sadece dizi izlediğim, salonda uyuduğum, bütün gün umarsızca televizyon izlediğim, yemek yaptığım yalnız ama patronun ben olduğum günlerimi özlüyorum. Komşularımdan nefret ettiğim tüm evlerimi, evde yaptığım lattenleri arka arkaya içmekten olan çarpıntılarımı, battaniyelerimi özlüyorum. Ben aslında kendime vakit ayırabildiğim, yalnızlıktan ağlasam bile kafama göre yaşadığım günlerimi özlüyorum... 

Hiç yorum yok:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...