12 Haziran 2015 Cuma

Buraya hep bir dolu mutsuzluk arasına bir iki mutluluk serpiştiriyorum. Blogumu okuyan herhangi birinin benim hakkımda düşündüğü tek şey ne kadar da dengesiz oluyordur eminim. Aslında dengesiz biri değilimdir sadece İzmir'den döndüğümden beri saplandığım bataklıktan çıkamadım. Çabaladıkça daha da battım. Elbet en dibe çöktükten sonra bir şekilde yükseleceğim. Ama ne dibe çöküyorum ne yükseliyorum sanki. Gereksiz bir yoğunluk içindeyim. Onca boş zaman içinde ne kendime ayıracak zamanım var ne de başkalarına. Yorgunum. İnsansız bir gezegene kaçmak istiyorum. Herkesden her şeyden arınmak. Bir süre beklentilerden, isteklerden uzak bir hayat yaşamak istiyorum. Herkesin hakkımdaki planlarından koşarak uzaklaşmak istiyorum. Yeni bir hayat yeni bir macera istiyorum ama adım atacak gücü kendimde bulamıyorum. Kendimi iyileştirmek adına attığım her adım sabotaja uğruyor ve yarım kalıyor. Sanırım bir yıla yakın bir süredir kendime itiraf edemediğim bir depresyon içindeyim. Sanki başka bir boyuta geçtim. Hayatımın hiçbir dönemi bu kadar yorucu geçmemişti. Sanki diz kapaklarımı geçen kumlu bir denizde koşmak gibi. Her adım daha yorucu hale geliyor  daha ağırlaşıyor. Yorgunum.

İnsanlara sürekli dert yanmaktan gerçekten çok usandım. Kendimi daha da sorunlu hissettiriyor. Onun yerine kendi içimde boğulmayı ve bloğumu boğmayı tercih ediyorum. Belirsizlik karanlıkta yönümü bilmeden koşuyormuşum gibi hissettiriyor. Koşuyorum ve hiçbir yere varamıyorum.
Güçlü kalabilmek ve hiçbir şey yokmuş gibi yapmak çok zor. Hızla karanlığa azalıyorum.
Kendimi bulmak zor.

Hiç yorum yok:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...