19 Haziran 2015 Cuma

Bu aralar yorgun yüreğimde şöyle şeyler oluyor

Hastaneler bunaltıcı, huzursuz  ve daha fazla hasta edici. Son günlerimin bir özeti olsaydı hastalık, hastane ve birkaç tıp terimi olurdu. Daha fazla hastalık, hastane, kaybetme korkusu ve onunla ilgili bir şey duyamayacak kadar yorgunum. Hastalıkların ve huzursuz ediciliğin olmadığı bir gezegene gitmek istiyorum.

Hayat keşke rüzgarlı bir günde güneşin altında uyuya kalmak kadar huzurlu olsa. Ama bu aralar sadece parçalanmış, yorgun ve özlem dolu.

Kendime ev içinde uğraşlar buluyorum ve asosyalliğin tadını çıkarıyorum.  Günün bir çoğunluğunu instagram ve pinterest te geçiriyorum. Kalan çoğunluğunda bir şeyler dikiyorum. Bir sonraki adımım kendime küçük bir dikiş makinası alıp günlerimi dikiş dikerek geçirmek.

Aslında birkaç hafta önce bir şort dikmeye başlamıştım. Sonra her şey o kadar üst üste geldi ki başladığımla kaldı. Onun yerine bugün dolabımı toparlarken bulduğum pantolonu keserek başladım. Sonra kollarını kestiğim uzun kollu bir elbiseyi yazlık elbiseye çevirdim. Dikiş dikmek sakin, güzel, kafa dağıtıcı ve gerçekten zamanın akıp gitmesine büyük yardımcı.

Zamanı hızla geçmeli ta ki ona kavuşup birlikte uyuduğumuz o güne kadar. O gün durmalı zaman ve biz sonsuza dek sarılıp uyumalıyız. Çok özlemek kalbimi yoruyor.

12 Haziran 2015 Cuma

Buraya hep bir dolu mutsuzluk arasına bir iki mutluluk serpiştiriyorum. Blogumu okuyan herhangi birinin benim hakkımda düşündüğü tek şey ne kadar da dengesiz oluyordur eminim. Aslında dengesiz biri değilimdir sadece İzmir'den döndüğümden beri saplandığım bataklıktan çıkamadım. Çabaladıkça daha da battım. Elbet en dibe çöktükten sonra bir şekilde yükseleceğim. Ama ne dibe çöküyorum ne yükseliyorum sanki. Gereksiz bir yoğunluk içindeyim. Onca boş zaman içinde ne kendime ayıracak zamanım var ne de başkalarına. Yorgunum. İnsansız bir gezegene kaçmak istiyorum. Herkesden her şeyden arınmak. Bir süre beklentilerden, isteklerden uzak bir hayat yaşamak istiyorum. Herkesin hakkımdaki planlarından koşarak uzaklaşmak istiyorum. Yeni bir hayat yeni bir macera istiyorum ama adım atacak gücü kendimde bulamıyorum. Kendimi iyileştirmek adına attığım her adım sabotaja uğruyor ve yarım kalıyor. Sanırım bir yıla yakın bir süredir kendime itiraf edemediğim bir depresyon içindeyim. Sanki başka bir boyuta geçtim. Hayatımın hiçbir dönemi bu kadar yorucu geçmemişti. Sanki diz kapaklarımı geçen kumlu bir denizde koşmak gibi. Her adım daha yorucu hale geliyor  daha ağırlaşıyor. Yorgunum.

İnsanlara sürekli dert yanmaktan gerçekten çok usandım. Kendimi daha da sorunlu hissettiriyor. Onun yerine kendi içimde boğulmayı ve bloğumu boğmayı tercih ediyorum. Belirsizlik karanlıkta yönümü bilmeden koşuyormuşum gibi hissettiriyor. Koşuyorum ve hiçbir yere varamıyorum.
Güçlü kalabilmek ve hiçbir şey yokmuş gibi yapmak çok zor. Hızla karanlığa azalıyorum.
Kendimi bulmak zor.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...